Ta strona używa ciasteczek (cookies), dzięki którym nasz serwis może działać lepiej. Dowiedz się więcej Rozumiem

Wyszukiwarka

Kontakt

Zespół Szkół Specjalnych w Kłodzku
ul. Wyspiańskiego 2, 57-300 Kłodzko

tel. sekretariat 74 867 36 31
tel. dyrektor 74 867 81 86

e-mail: szkola54@wp.pl


Punkt konsultacyjny
tel. 74 867 36 31

Terapie

W Zespole Szkół Specjalnych praca dydaktyczna i rewalidacyjna opiera się na wykorzystaniu różnorodnych metod dobieranych indywidualnie do potrzeb i możliwości psychofizycznych każdego ucznia. Najczęściej stosowane metody:
  • metoda symultaniczno – sekwencyjnej nauki czytania
  • metoda integracji sensorycznej
  • EEG biofeedback
  • metoda psychostymulacji rozwoju mowy i myślenia
  • dogoterapia
  • hipoterapia
  • logoterapia
  • terapia behawioralna
  • metoda werbo-tonalna w stymulacji i rozwoju mowy
  • metoda Ruchu Rozwijającego V. Sherborne
Codzienny pobyt naszych dzieci w szkole wypełniony jest: nauką poprzez zabawę, zajęciami specjalistycznymi dostosowanymi do potrzeb i możliwości dziecka, zajęciami muzycznymi i ruchowymi. Ponadto oferujemy naszym podopiecznym ciekawe koła zainteresowań, podczas których mogą rozwijać swoje pasje i nabywać samodzielności.

INTEGRACJA SENSORYCZNA
Integracja sensoryczna to neurobiologiczna czynność, która zachodzi w obrębie ciała każdego człowieka. Gdy doznania są przenoszone do mózgu w zintegrowany, zorganizowany sposób, mózg wykorzystuje je do kształtowania percepcji, zachowań i w procesach uczenia się. Jednak, gdy mózg i cały system nerwowy nie są w stanie bez zakłóceń integrować informacji pochodzących od zmysłów, wówczas mówimy o zaburzonej integracji sensorycznej. Informacje docierające do mózgu są niewłaściwie przetwarzane, w następstwie czego pojawiają się zaburzenia percepcji, zdolności ruchowych, umiejętności bawienia się, samoobsługi, zachowań i uczenia się. 

Tak zwane "dziwne zachowanie" dzieci autystycznych, może być właśnie wynikiem zaburzonej integracji sensorycznej. Obserwujemy je u naszych podopiecznych każdego dnia: skaczą oraz obracają się wokół własnej osi, niechętnie dotykają różne przedmioty, czasem nie lubią, gdy podczas masażu używamy kremu lub oliwki. Dzieci z autyzmem często zatykają uszy dłońmi, lub szukają silniejszych doznań słuchowych przystawiając ucho do głośnika. 

Jedną z metod terapii dzieci autystycznych, która może zmniejszyć występowanie nietypowego zachowania jest metoda Integracji Sensorycznej (SI).  Stosując tę metodę terapeuta aktywizuje dziecko do poznawania i badania otaczającej je rzeczywistości. 

Terapię zaczyna się od udrażniania tych kanałów, które są odpowiedzialne za integrowanie wrażeń na najniższym poziomie, to znaczy sfery westybularnej (zmysł równowagi), proprioceptywnej (bezpieczeństwo grawitacyjne, odczuwanie własnego ciała względem innych przedmiotów), taktylnej (dotykowej), zmysłu węchu i smaku. W wyniku zajęć prowadzonych metodą SI dokonuje się integracja sygnałów pochodzących z tych kanałów, co z kolei ułatwia przyswajanie wiadomości o świecie i uczenie się tego świata. Można więc powiedzieć, że percepcja wzrokowa i słuchowa jest w dużym stopniu zależna od płynności westybularnej, taktylnej i proprioceptywnej. 

Przykładowe ćwiczenia stymulacyjne w zakresie integracji sensorycznej: 
-ćw. stymulujące reakcje dziecka na różne zapachy, smaki, temperaturę
-ćw. stymulujące stopy, dłonie z użyciem różnych faktur
-ćw. usprawniające równowagę
-ćw. wodzenia wzrokiem za poruszającym się przedmiotem

Prowadząc terapię należy pamiętać, iż sekwencje ćwiczeń powinny być odpowiednio wyważone i dobrane w zależności od potrzeb dziecka i jego poziomu funkcjonowania.

na podstawie:
Terapia i edukacja osób z autyzmem. D. Danielewicz, E. Pisula (red.). Wydawnictwo APS, Warszawa 2003


METODA OŚRODKÓW PRACY
Metoda ośrodków pracy wyprowadzona w Polsce w latach 20-tych przez prof. Marię Grzegorzewską. U podstaw tej metody leżało dość powszechne przekonanie, że podstawowym zadaniem szkoły jest przygotowanie wychowanków do życia w społeczeństwie: przygotowanie do życia przez życie.

Podstawowe założenia metody ośrodków pracy są następujące :

- zapewnienie każdemu dziecku dostępnego mu w jego wieku i we współczesnych warunkach optymalnego wszechstronnego rozwoju psychofizycznego (dać im rzetelną wiedzę o otoczeniu, wychowywać moralnie przede wszystkim na uspołecznieniu i zapewnić im taką sprawność organizmu, by nawet w nieprzewidywalnych warunkach mogły sobie radzić)

- ukształtowanie aktywnej postawy zmierzającej do ciągłego pokonywania trudności zapoznanie dzieci ze współczesnym życiem i otoczeniem oraz z najważniejszymi przemianami jakie zachodziły i zachodzą w przyrodzie technice, kulturze i w samym człowieku

- zintegrowanie oddziaływania pedagogicznego obejmujące nauczanie, wychowanie ukierunkowujące i interwencyjne oddziaływania na występujące u dzieci dodatnie i ujemne odchylenia rozwojowe oraz nauczanie całościowe.

Wprowadzenie metody ośrodków pracy do szkół specjalnych spowodowało, że rozkład materiału nie jest opracowywany według przedmiotów, lecz tematyki występującej w ośrodkach pracy. Dobór tematyki ośrodków pracy czerpie się z otaczającego dziecko środowiska przyrodniczego, zmieniającego się w różnych porach roku oraz środowiska społecznego. Tematyka ośrodków pracy w zależności od stopnia klasy (I-III) ulega rozszerzeniu.

Podstawowym kryterium ostatecznego doboru tematów zawartych w wymienionym przedmiocie są:
- występowanie i spotykanie ich przez dzieci w otaczającym życiu
- znaczenie tych tematów dla bieżącego życia i prawidłowego postępowania dziecka
- możliwość nauczenia dzieci treści, wiadomości i umiejętności zawartych w tych tematach oraz możliwości kształtowania właściwej postawy dzieci i możliwości skutecznego oddziaływania na ujemne i dodatnie odchylenia rozwojowe.

Organizacja codziennych zajęć w metodzie ośrodków pracy jest następująca:
- zajęcia wstępne
- bezpośrednie spostrzeganie, obserwacja, zbieranie materiału o danym zjawisku
- abstrakcyjne myślenie - przeróbka umysłowa zgromadzonego materiału i kojarzenie go z poprzednio opanowanym materiałem
- zastosowanie nowo zdobytych wiadomości i umiejętności w praktyce
- zajęcia końcowe.

na podstawie:
Upośledzenie umysłowe - Pedagogika. K. Kirejczyk (red.)
Anna Kosińska, Anna Polak, Uczę metodą ośrodków pracy.


EEG - BIOFEEDBACK
Możliwości każdego mózgu wykorzystywane są na poziomie 5 procent. Wchodzące w zakres metody EEG Biofeedback treningi, stanowią skuteczną pomoc w zwiększeniu możliwości naszego umysłu, zwiększając szybkość myślenia, uczenia się i kreatywność do 30 procent.

BIOFEEDBACK oznacza biologiczne sprzężenie zwrotne. Polega na natychmiastowej informacji o aktualnym stanie funkcji naszego organizmu (takich jak amplituda poszczególnych fal mózgowych, tętno, ciśnienie krwi itd.) są przekazywane i analizowane przez ośrodki odpowiedzialne za te funkcje. W odpowiedzi na taki bodziec, ośrodek dostosowuje działanie poszczególnych funkcji tak, by uzyskać optymalną sprawność. Sprzężenie zwrotne jest podstawaowym i najważniejszym czynnikiem pozwalającym na utrzymanie homeostazy naszego organizmu.

U podstaw nauki EEG - Biofeedbacku leżą stany świadomości. Wykazano, że bardzo ważne dla człowieka są dwa stany: alfa (związany z głębokim relaksem, pozytywnym myśleniem, wizualizacją) i stan theta, który ma ciekawe powiązania z układem odpornościowym. W stanie theta dochodzi do wzrostu endorfin w organizmie oraz wzmocnienia układu odpornościowego.

ZASTOSOWANIE METODY EEG BIOFEEDBACK

DLA OSÓB ZDROWYCH 
(dzieci, młodzież, dorośli)

- w celu poprawy szybkości zapamiętywania, uczenia się i przypominania sobie materiału, również w zakresie nauki języków obcych
- w celu przygotowania do uzyskania lepszych wyników sportowych
- w celu przygotowania lepszych sukcesów przez uczniów szkół muzycznych
- dla osób, których praca wiąże się z nadmiernym stresem, dużą odpowiedzialnością, koniecznością podejmowania szybkich decyzji ( piloci, maklerzy, biznesmeni, policjanci, wojskowi, pracownicy służb państwowych)
- dla osób pracujących twórczo
- dla osób uprawiających wyczynowo sport

DLA POPRAWY ZDROWIA W ZABURZENIACH PSYCHOSOMATYCZNYCH
I PSYCHOLOGICZNYCH (dzieci, młodzież, dorośli)

- przy zaburzeniach uwagi i koncentracji
- przy nadpobudliwości ruchowej, agresji, apatii ( zespoły ADHD, ADD)
- przy problemach szkolnych ( gorsze wyniki w nauce, desleksja, dysgrafia)
- przy przewlekłych bólach głowy i migrenach, zaburzeniach snu, przy zespole chronicznego zmęczenia
- przy stanach lękowych, natręctwach, depresji
- przy terapii uzależnień ( hazard, narkomania, alkoholizm, palenie tytoniu)
- przy zaburzeniach przyjmowania pokarmów ( bulimia, anoreksja)
- przy tremie, napięciu wewnętrznym, złej samoocenie

W CHOROBACH NEUROLOGICZNYCH I PSYCHICZNYCH
- w dziecięcym porażeniu mózgowym
- w padaczce (również lekoopornej)
- w rehabilitacji po urazach czaszki
- w autyzmie
- w rehabilitacji po operacjach mózgu
-w chorobach wieku późno dojrzałego: parkinsonizmie, wczesnych stadiach choroby Alzheimera i in.

HIPOTERPIA
Hipoterapia, czyli terapeutyczna jazda na koniu, jest specyficznym rodzajem gimnastyki, opartej na bazie neurofizjologicznej. W hipoterapi wykorzystuje się zwierzęce ciepło i rytmikę chodu konia, która sprawia, że napięte mięśnie dziecka rozluźniają się i może ono wykonać poszczególne ruchy i ćwiczenia, które wcześniej sprawiały mu trudności lub były niemożliwe do wykonania. Podczas jazdy dziecko "zmuszone jest" do utrzymania prawidłowej postawy na koniu, dzięki której uaktywniają się i wzmacniają mięśnie tułowia, grzbietu, obręczy biodrowej i brzucha.

Celem hipoterapii jest przywrócenie dzieciom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie.

Dzięki hipoterapii następuje:
- zmniejszenie zaburzeń równowagi i poprawa reakcji obronnych;
- zwiększenie możliwości lokomocyjnych i zapewnienie kontaktu ze zwierzęciem i przyrodą;
- stymulacja rozwoju psychoruchowego dziecka, w tym:
- poprawa koordynacji wzrokowo ruchowej, orientacji przestrzennej oraz rozeznania w schemacie własnego ciała;
- zwiększenie możliwości koncentracji uwagi i utrzymania zorganizowanej aktywności;
- zwiększenie motywacji do wykonywania ćwiczeń;
- rozwijanie samodzielności;
- zwiększenie poczucia własnej wartości;
- relaksacja i osłabienie reakcji nerwicowych.

Co daje hipoterapia?
Doznaina ruchowe pozwalają na odczuwanie stanów ruchu i bezruchu, odczucie rytmu ruchu, różnicowanie prędkości ruchu (szybko - wolno), doświadczenie różnych aspektów przestrzeni i położenia w niej własnego ciała (pion podczas siedzenia, poziom w leżeniu na grzbiecie, przód i tył w relacji do głowy i zadu konia, pojęcie wysokości: wysoko - nisko).

Doznania zmysłowe stwarzają możliwość dotykowego rozpoznawania różnych jakości, które płyną z ciała konia (ciepły - zimny, gładki - szorstki, miękki - twardy, mokry - suchy), obserwacji tych części ciała konia, z którymi dziecko jest w bezpośrednim kontakcie wzrokowym (głowa, ucho, grzywa itp.), wyodrębnienia dźwięków wydawanych przez konia (parsknięcia, stukot kopyt podczas chodu), specyficzny zapach sierści.

Pojęcie odrębności fizycznej konia kształtuje się podczas zajęć prowadzonych przy koniu, kiedy dziecko może go obserwować z pewnej odległości, nazywać i wskazywać jego części ciała, obchodzić i oglądać z różnych stron. Pomaga mu w tym ćwiczenie schematu własnego ciała, a na dalszym etapie rewalidacji, poznawanie własnych możliwości ruchowych, podczas wykonywania różnych ćwiczeń na grzbiecie konia.

DOGOTERAPIA
Dogoterapia to metoda wspomagająca proces rehabilitacji i terapii z udziałem odpowiednio wyszkolonych psów w celu pomocy osobom niepełnosprawnym i nieprzystosowanym społecznie.  Dogoterapia dotyczny najczęściej takich zaburzeń i niepełnosprawności psychicznych i fizycznych jak:
- mózgowe porażenie dziecięce
- nerwice
- autyzm
- ADHD
- Zespół Downa
- niedowład kończyn różnego pochodzenia
- wady postawy
- zaburzenia nastroju
- zaburzenia lękowe
- różnorodne zaburzenia emocjonalne
- rehabilitacja dzieci
- trudności w szkole (problemy z rówieśnikami, rodzicami)
- zaburzenia mowy i wzroku

Dogoterapia polega na:
- poznawanie budowy ciała psa
- kształtowanie orientacji w schemacie własnego ciała
- doskonalenie sprawności ruchowej
- stymulowanie zmysłów: słuchu, wzroku, dotyku
- ćwiczenie koncentracji uwagi
- wyzwalanie spontanicznej aktywność dziecka w zabawie z psem
- nauka troski o higienę własną i psa – mycie rąk, czesanie, karmienie
- okazywania emocji i uczuć związanych z kontaktem ze zwierzętami
- naśladowania ruchu poprzez obserwowanie czynności wykonywanych przez psa i naśladowanie ich np. chodzenie, siadanie, leżenie
- nauka samodzielności – samodzielne wykonywanie zadań z udziałem psa (chodzenie na smyczy, czesanie, elementy tresury)
- ćwiczenia relaksacyjne

METODA DYNA-LINGUAM.S.
Metoda Dyna-LinguaM.S. (dawna nazwa: psychostymulacyjna metoda kształtowania i rozwoju mowy oraz myślenia) stosowana jest wobec dzieci z różnymi zaburzeniami rozwoju mowy i funkcji poznawczych oraz wobec dorosłych afatyków.

Głównym założeniem metody jest świadome i planowe wykorzystanie mechanizmów uczenia się, gdyż w przypadkach patologii rozwojowej nie można liczyć na naturalne dojrzewanie struktur poznawczych, spontaniczny rozwój funkcji językowych oraz intelektualnych.

W wątku logopedycznym metody Dyna-Lingua M.S. podstawową rolę odgrywa spontaniczna aktywność słowna (SAS), która jest efektem motywacji do komunikowanie się z ludźmi, co jest istotne w pracy z dziećmi autystycznymi oraz z afatykami. Terapeuta zmierza do wzbudzenia SAS, a po uzyskaniu tego efektu stosuje odpowiednie procedury rozwijania mowy, przede wszystkim w jej aspekcie komunikacyjnym. Aspekt poznawczy mowy jest rozwijany głównie w wątku psychologicznym.

Według zasad metody Dyna-lingua M.S. w pracy nad mową bierze się pod uwagę dwa jej aspekty, tzw. mowę impresyjną (rozumienie przekazu słownego) i mowę ekspresyjną (mówienie). W związku z tym u dzieci, które nie mówią, terapeuci rozwijają mowę impresyjną, czyli rozumienie przekazu słownego.

W metodzie stosuje się szereg technik (wyprowadzonych z praktyki) wspierających mówienie:
- rytmogesty; są to płynne obszerne ruchy rąk, towarzyszące mówieniu i stanowią ruchowe wsparcie wypowiedzi wyrazowych;
- kreacje ruchowe stanowiące wsparcie dla struktury dźwiękowej zdań;
- ćwiczenia narządów mowy połączone z ruchami rąk;
- system ćwiczeń oddechowo-głosowych opartych na bezpośrednim kontakcie z ciałem.

W wątku psychologicznym metody Dyna-Lingua M.S. myślenie traktowane jest jak umiejętność rozwiązywania problemów. Umiejętność ta ma dwa aspekty: specyficzny i uniwersalny.

Aspekt specyficzny wiąże się z konkretnymi umiejętnościami oraz wiedzą na temat tego obszaru rzeczywistości, którego dotyczy problem. Z kolei aspekt uniwersalny rozwiązywania problemów dotyczy wykorzystania zdobytych umiejętności myślowych w rozwiązywaniu nowych problemów.

Podstawą myślenia jest zdolność dostrzegania problemu a następnie analizowania go, czyli formułowania subiektywnej diagnozy sytuacji problemowej. Z kolei powinny pojawić się pomysły rozwiązania problemu, które muszą być zestawione i porównane, zanim jeden z nich zostanie uznany za odpowiedni. Pomysł ten staje się podstawą planu, który kieruje działaniem. Uzyskane efekty powinny prowadzić do podtrzymywania planu, bądź do jego modyfikacji. Każda z wymienionych faz myślenia (rozwiązywania problemu) jest efektem uczenia się. Ważną umiejętnością, wśród uniwersalnych aspektów myślenia jest powstrzymywanie się od działania do czasu sformułowania planu. Chodzi więc o rozwój refleksji, czyli umiejętności hamowania tendencji do impulsywnego działania.

W psychostymulacyjnej metodzie rozwijania wymienionych umiejętności (w obu aspektach) stosuje się technikę głośnego myślenia. W praktyce oznacza to planowe działanie, któremu towarzyszy głośny i zrozumiały dla odbiorcy komentarz. Terapeuta głośno myśli, dzięki czemu modeluje analogiczną czynność u dziecka. Jest to istotny moment łączący w jedną całość pracę nad rozwojem mowy i myślenia.

Techniki stosowane w metodzie można zaliczyć do kategorii:
- bodźce emocjonalne;
- praca z ciałem;
- techniki behawioralne;
- aranżacja sytuacji terapeutycznych;
- rodzaje sytuacji zadaniowych;
- techniki komunikacyjne;
- strategie edukacyjne.

na podstawie:
Młynarska M., Smereka T., Psychostymulacyjna metoda kształtowania i rozwoju mowy oraz myślenia, Warszawa 2000


TERAPIA BEHAWIORALNA
Terapia behawioralna, opiera się na założeniu, że zaburzenie (np. lęk) to zachowanie pojawiające się w wyniku błędów w procesie uczenia. Jeśli w toku rozwoju, jednostka nauczyła się reagować na bodziec w sposób nieodpowiedni (np. utrudniający życie, czy nieakceptowalny społecznie) to można ową jednostkę oduczyć takiego zachowania.

Do głównej grupy metod opartych na terapii behawioralnej należą:
- terapia awersyjna
- warunkowanie pozytywne
- terapia przez ekspozycję
- systematyczne odwrażliwianie

Terapia awersyjna stosowana jest do oduczania określonych zachowań. Określone zachowanie kojarzone jest z bodźcem nieprzyjemnym i dzięki temu, stopniowo dochodzi do wygaszenia reakcji. Zasada jest tak banalna jak uczenie się dziecka że ogień parzy. Drugi raz, dziecko będzie już wiedziało że nie wkłada się dłoni do ognia.

Warunkowanie pozytywne działa dokładnie odwrotnie – pożądane zachowanie nagradza się w celu jego wzmocnienia. Z takim oddziaływaniem spotykamy się zresztą przez całe życie – od szkoły, gdzie nauczyciele nagradzają nas za dobre zachowanie, przez związki z innymi, aż po pracę zawodową, gdzie wzmocnieniem jest premia czy uścisk dłoni szefa.

Terapia przez ekspozycję polega na prezentowaniu osobie leczonej zagrażającego bodźca, przy jednoczesnym dbaniu o brak bodźca bezwarunkowego. W praktyce, metodę stosuje się w laboratorium lub (znacznie rzadziej) w środowisku pacjenta. Przykładowo, osobę z lękiem przed wodą można tak długo zmuszać do przebywania w wodzie, aż jej lęk ustąpi.

Systematyczne odwrażliwianie polega na prezentowaniu pacjentowi zagrażającego bodźca przy jednoczesnym braku bodźca bezwarunkowego, a raczej zastąpieniu go pozytywnym wzmocnieniem. Stosuje się tu relaksację oraz różnego rodzaju bodźce które pacjent identyfikuje jako przyjemne. Takie połączenie braku negatywnej reakcji na bodziec oraz wystąpienie pozytywnego wzmacniania szybciej wygasza lęk.

METODA WERBO - TONALNA
Metoda werbo-tonalna - jej celem jest nauka mowy nawet dzieci z głębokim uszkodzeniem słuchu. Uczą się one mówić w sposób melodyjny, z prawidłową intonacją i artykulacją, taką jak u dzieci słyszących. 
W metodzie werbo-tonalnej specjalnie dobrane ćwiczenia oddziaływują na rozwój motoryczny dziecka, zmysł równowagi, uwrażliwiające słuch i rozwijające komunikację językową. Terapeuta stymuluje rozwój motoryczny, zmysł równowagi, uwrażliwiając słuch.
Terapeuci stosują metodę werbo-tonalną łącząc ruch ciała i rytm muzyczny w celu rozwoju komunikacji językowej. 

W metodzie werbo-tonalnej każda samogłoska ma przyporządkowany rekwizyt, który stosowany jest do wywoływania i utrwalania danej głoski, np. samogłosce [a] przyporządkowany jest pompon. Dziecko tworzy skojarzenie między przedmiotem a dźwiękiem i będzie wydawało taki dźwięk, jakiego się nauczy widząc daną zabawkę. Samogłoska [o] to chusta, [u] bączek, [e] kubeczki itd. Dla dziecka ćwiczenia z wykorzystaniem metody werbo-tonalnej to nie terapia, lecz miła zabawa, do której można włączyć też rodziców. Dzięki tej metodzie dzieci robią postępy i wykorzystują swoje możliwości słuchowe. 

Założeniem metody jest przełożenie ruchów całego ciała (makroruchy) na ruchy narządów mowy (mikroruchy) i wykorzystanie związku, jaki pomiędzy nim istnieje. Osiąga się to przez stosowanie rytmu ciała, rytmu muzycznego oraz zabaw fonacyjnych. 

Rytm ciała jest wykorzystywany do wywołania głosu i korygowania nieprawidłowej artykulacji. Ruchy ciała służą nie tylko do tworzenia sylab, ale też do układania zdań bez pomocy odczytywania mowy z ust. 
W rytmie muzycznym w trakcie terapii wykorzystywane są wyliczanki-rymowanki, które podkreślają elementy suprasegmentalne mowy tj. akcent , melodia, tempo.

METODA RUCHU ROZWIJAJĄCEGO WERONIKI SHERBORNE
Metoda Ruchu Rozwijającego została opracowana przez fizjoterapeutkę Weronikę Sherborne w Wielkiej Brytanii. Terapia zaburzeń dotyczy rozwoju umysłowego, fizycznego, ruchowego i emocjonalnego. Ćwiczenia wywodzą się z naturalnych potrzeb dziecka, które zaspokajane są w kontakcie z osobą dorosłą. Z tak zwanego "baraszkowania" stworzyła system terapeutyczny.

Podstawą metody jest ROZWIJANIE poprzez ruch:
  1. świadomości własnego ciała,
  2. świadomości przestrzeni i działania w niej,
  3. dzielenie przestrzeni z innymi ludźmi i nawiązywanie z nimi bliskich kontaktów:
    - "z"
    - "przeciwko"
    - "razem"
  4. ruch kreatywny.
Ćwiczenia, które są składnikami tej metody m.in. przytulanie, kołysanie a także wiele innych, dostarczają ważnych doznań m.in. kinestetycznych, dotykowych, które dzięki naszym zmysłom warunkują zaspokojenie podstawowych potrzeb psychicznych.

W metodzie tej dziecko poprzez kontrolę własnych ruchów uczy się: kształtować własną tożsamość czyli wyodrębniania własnego "ja" od "nie ja'', swobody w otaczającej przestrzeni, a bliski kontakt z drugim człowiekiem rodzi zaufanie do innych, współdziałania w grupie.

na podstawie:
H. Nagórska, Metoda ruchu rozwijającego Weroniki Sherborne. Studio Diagnozy, Terapii i Edukacji Psychologicznej, Bydgoszcz 2003.


METODA SYMULTANICZNO-SEKWENCYJNEJ NAUKI CZYTANIA
Metoda symultaniczno-sekwencyjna wczesnej nauki czytania wykorzystując wiedzę o sekwencyjnych zdolnościach lewej półkuli mózgowej przy równoczesnym korzystaniu z symultanicznych sposobów przetwarzania bodźców językowych półkuli prawej, jest skutecznym sposobem nabywania umiejętności czytania ze zrozumieniem. 
Wszystkie zadania opierające się na pracy półkuli prawej, czyli globalne rozpoznawanie samogłosek, wyrażeń dźwiękonaśladowczych, rzeczowników w mianowniku, mają na celu wzbudzanie motywacji dziecka do nauki czytania oraz przeprowadzane są w taki sposób, aby jak najszybciej przejść do czytania analityczno-sekwencyjnego, lewopółkulowego.

Metoda symultaniczno-sekwencyjna oparta jest na nauce globalnego, całościowego czytania sylab - głoski wprowadzane są tu w sylabach, a nie w izolacji! Bardzo istotne znaczenie ma fakt, że praca ww. metodą przybiera formę zabawy, w której maksymalnie wykorzystywana jest cała aktywność dziecka. Taka wszechstronna stymulacja sprzyja ogólnemu rozwojowi języka.

Zajęcia prowadzone metodą symultaniczno-sekwencyjną podzielone są na kilka etapów nauki:
etap 1 – od samogłosek prymarnych do sylaby otwartej,
etap 2 – od sylaby otwartej do pierwszych wyrazów,
etap 3 – czytanie sylab zamkniętych,
etap 4 – czytanie nowych sylab otwartych i zamkniętych,
etap 5 – samodzielne czytanie tekstów.

na podstawie:
J. Cieszyńska, Kocham czytać, Wydawnictwo Edukacyjne 2006, Kraków.